سخت است بخندی و دلت غم زده باشد
هر گوشه ی پیراهن تو نم زده باشد

سخت است به اجبار به جمعی بنشینی
وقتی دلت از عالم و آدم زده باشد

احوال من ای دوست چنین است که انگار
یک صاعقه بر جنگل خرم زده باشد

دور از تو شبیه م به یتیمی که به رویش
در جمع کسی سیلی محکم زده باشد

دور از ادب است اینکه بخندد لبت اما
دیوار دلت مشکی و ماتم زده باشد

با این همه تا خرده نگیرند عزیزان
میخندم و هرچند دلم غم زده باشد

اون گوشه داره اشک می ریزه
می دونه که رو گریه حسّاسم
بوی تنش تو خونه پیچیده
من، این زن ِ غمگینو میشناسم

می شینه پیشم مثل هر روز و
با قرص و بوسه فال می گیره!
می گم: نمی فهمی دوسِت دارم؟!
می گه: برای عاشقی دیره

میگه که دنیا جای خوبی نیست
هر کی که می فهمه غمی داره
می گم برای عشق، این خونه
دیوارهای محکمی داره

ترساشو می چینه توی ساکش
من مشت می کوبم به آینده
می گه: می دونی خیلی دیوونه م!
می بوسمش تو گریه و خنده

می بینمش که سمت در می ره
با چشم های قرمز ِ خونی
می گه تو حرفامو نمی فهمی
می گه تو دردامو نمی دونی

هر صبح که پا می شم از کابوس
خوابیده تو آغوش و احساسم
می ره که توی گریه برگرده
من این زن غمگینو میشناسم!

اگر چون رود می خواهد که با دریا بیامیزد
بگو چون چشمه بر زانو گذارد دست و برخیزد

به حرف دوستان از دست من دامن مکش هرچند
به ساحل گفته اند از صحبت دریا بپرهیزد

چه بیم از دیگران؟ در چشم مردم بوسه می گیریم
که با این معصیت ها آبروی ما نمی ریزد

بیا سر در گریبان هم از دنیا بیاساییم
مگر ما را خدا «با هم» در آن دنیا برانگیزد

در این پیرانه سر، سجاده ای دارم که می ترسم
خدا با آن مرا از حلقه ی دوزخ بیاویزد

مرا روز قیامت با غمت از خاک می خوانند
چه محشر می شود مستی که از خواب تو برخیزد

مطمئنن داغ از دست ِ عزیزی دیده اند
یا که قاب ِ عکس و روبان روی ِ میزی دیده اند

اینچنین در باد می چرخند و هوهو میکنند
رفتن ِ بر باد ِ گل در برگریزی دیده اند

هفت دریا را نمی خواهند حتا قطره ای
ارزش ِ دنیا به مقدار ِ پشیزی دیده اند

روی گردانند از آیینه های ِ روبرو
خواب ِ شاید دلبر ِ پا در گریزی دیده اند

روحشان زخمی و خون از خنده هاشان میچکد
شک ندارم خنجر ِ ابروی ِ تیزی دیده اند

فالشان و حالشان تلخ است و شیرین میزنند
عمق ِ فنجان قهوه ی ِ چشم ِ غلیظی دیده اند

من نمیدانم چرا دیوانه ها عاشق ترند
آخر از این عشق ِ لامصب چه چیزی دیده اند

حواست نباشه که چی میکشم
منُ با غرورت زمینگیر کن
به این سادگی رد نشو ،سخت باش
چشاتُ ببند و منُ زیر کن

چشاتُ ببند و مردد نباش
گذشتن از این زندگی سخت نیست
به آتیش بکش قلب مردی رو که
کنار تو هم دیگه خوشبخت نیست

بکش دستتُ از سر زندگیم
منُ از همین لحظه تنها بذار
به فکر تقاص گناهت نباش
خدا رو همین دور و بر جا بذار

یه احساس پوچ و دروغه، بگو
که نازم رو از رو هوس می کشی
هواتُ ببر از سر زندگیم
تو یک عمره بی من نفس می کشی

به احساس و عشقت تظاهر نکن
نگو که پشیمون و ناراحتی
یه کوهُ بهم میزنه خنده هات
تمومش کن این گریه رو لعنتی

من از خیلی چیزا گذشتم برات
کنار تو هرچیزی اومد سرم
به جایی رسیدم که حس میکنم
کنار خودم خیلی راحتترم

تمومش کن این بازی کهنه رو
بسوزون دل خستمُ ، سرد باش
قسم خورده بودی ولم میکنی
برای یه بارم شده مرد باش

زیر لب زمزمه ی عشق روان خواهم کرد
و تو را در دل خود باز عیان خواهم کرد

به تن کوچه ی عمرم که چنین زار شده
این من گم شده را پرسه زنان خواهم کرد

و پس از پرسه زدن بر همگان میگویم
راز چشمان تو را نیز بیان خواهم کرد

کاش من را به نوازش بکشی ، در سحری
که پس از تو بت من ترک جهان خواهم کرد

عشق من گرچه دلم زار شده، غمگینم
تو بکش ناز مرا ،ور نه زیان خواهم کرد

باید این احساس در دل مانده را پنهان کنم
این شکستن های بر جا مانده را درمان کنم

عاشقت باشم ولی عمدا فقــط دورت کنم
له شدن های غــرورم را کمی جبـران کنم

روبرویت هی بخندم بی خیالی طـی کنم
در نبودت خویش را در شاعری عریان کنم

رشـد کرده در درونم ریشه ای با نــام تو
در نظـر دارم تبـر بردارم و ویـــران کـنم

خسته ام از این نقاب لعنتی بر چــهره ام
نه نمی خواهم تو را در بودنم کتمان کنم

ابر بغض آلوده ام باید ببارم بـی هـــوا
در توانم نیست بـاران باشم و پنهان کنم

دلـم ، دریا به دریا ، از تماشای تو می گیرد
دلم دریاست امـا از تماشای تو می گیرد

جهـان زیباست ... اما مثل مردابی که با مهتاب
جهـان رنگ تماشا از تماشای تو می گیرد

نسیم از گیسوانت رد شد و باران تو را بوسید
طبیعت سهم خـود را از تماشای تو می گیرد

مگـو سیاره ها بیهوده بر گـرد تو می گردند
که این تکـرار ، معنا از تماشای تو می گیرد

تــو تنها با تماشای خود از آئینه خشـنودی
دل ِ آئـینه تنها از تماشای تو می گیرد