عشق بازی کار فرهاد بودو بس

دل به شیرین دادو دیگر هیچ کس

عشق امروزی فریبی بیش نیست

مانده ام حیران که اصل عشق چیست...

بزار باور کنم هستی، بزار برگردم از کابوس

 بزار حاشا کنم ماه ی، میون این همه فانوس 

 بزار فردای دنیامو به دستای تو بسپارم 

واسه پروانگی کردن،من این دستارو کم دارم

نمیدونی چه احساسی به این دیوونه دست میده

چقدر چشماتو دوست دارم چقدر بی تو نمیتونم

خیالم با تو درگیره به رویای تو مدیونم

تموم درد ماهو بگیر از وحشت شونم

منو راهی چشمات کن منم مثل تو داغونم

یه حس مبهمی دارم نه خوابیدم، نه بیدارم

تو هستیو نمیدونی چقدر چشماتو دوست دارم

جهانم بی تو بی تابه پر از تکرار نشویشه

توی چشمای آرومت یه اقیانوس جا میشه

کسی غیر از تو اینجا نیست من اینجا آخر دنیام

حساب دل سپردن نیست من از چشمات کمک میخوام

سال ها رفته وباز

تپش گرم ترین خاطره ها

می فشارد دل خاموشم را

به تو می اندیشم

و به آن ثانیه هایی که گذشت

وبه بی تابی قلبی که شکست

توبیا باران باش

وبر این تازه گل خسته ببار

توبیا آتش باش

توبیا جاری باش

توبیا باور کن

عشق هم حس غریب تپش آینه هاست

توبیا آینه باش

شـوق پـرکـشیـدن است در سرم قـبول کـن

دلشکـسته‌ام اگـر نـمی‌پـرم قــبول کـن

ایـن کـه دور دور بـاشم از تـو و نبـینـمت

جـا نـمی‌شود بـه حجـم بـاورم، قـبـول کـن

گـاه، پـر زدن در آسمان شعـرهـات را

از من، از مـنی کـه یـک کبـوتـرم قبـول کـن

در اتـاق رازهـای تـو سرک نـمی‌کـشم

بیــش از آ‌نـچه خـواستی نـمی‌پـرم،‌ قـبول کن

قـدر یـک قـفس که خلوتـت به هم نـمی‌خورد

گــاه نامه می‌بـرم می‌آورم،‌ قــبـول کــن

گفته‌ای که عشق ما جداست،‌ شعرمان جدا

بـی‌تـو من نه عاشقم، نه شاعـرم،‌ قبول کن

آب …

وقـتی آب ایـن قدر گـذشته از سـرم

مـن نمی‌تـوانـم از تـو بـگذرم،‌ قـبول کن

بـه نسـیمی هـمه ی راه بـه هـم می ریـزد

کـی دل سنگ تـو را آه بـه هـم می ریـزد

سنگ در بـرکه می انـدازم و می پنـدارم

با همـین سنـگ زدن مـاه بـه هـم می ریـزد

عـشق ، بـر شانـه ی هـم چـیدن چـندیـن سنـگ است

گـاه می مـاند و نـاگـاه به هم می ریـزد

آن چـه را عـقل بـه یـک عـمر به دست آورده است

دل بـه یـک لحـظه ی کـوتـاه به هـم می ریزد

آه ! یـک روز هـمین آه تـو را مـی گـیرد

گـاه یک کـوه به یـک کـاه بـه هـم می ریـزد